HİKAYE, MAKALE, ANI VE DÜŞÜNCE MELODİ AKÇAY SİTESİ

Sıcak çok kavurucuydu. Marmaris’in daracık sokaklarından geçerken yerden havaya doğru yükselen sıcaklık dalgalarını görebiliyordum. Yıllardır taparcasına sevdiğim adamın izine sonunda burada rastlamıştım. İmkansız aşkımdan ötürü yıllardır yastaydım.

İnce şile bezinden beyaz elbisem yolculuk boyunca kirlenmiş, terden sırılsıklam olmuştu. Uzun saçlarım bu yakıcı sıcakta enseme yapışıyordu. Sonunda burada beni birkaç kez gören gizli sevdamın izini bulmuştum. Beş yıldır onu gizlice seviyor, yoğun duygular besliyordum. Senelerce onu takip ettim. İçimdeki duyguları bir gün cesaret edebilirimde karşısına geçer ve seni seviyorum diyebilirim diye. O günün anıyla yaşadım. O sahneyi gözlerimin önünde öyle büyüledim ve süsledim ki, seneler içerisinde finali kavuşmayla bitecekti. Zihnime yıllardır yer etmişti.

Beş yıldır onu seven bir kadından haberdar olmayan bu adam beni nasıl bulacaktı acaba? Beş yıl önce bir arkadaşım sayesinde kısa bir tanışmayla başlayan sevdam, o günden sonra onun sevdasıyla senelerimi bu sevda peşinde geçirmeme neden olacaktı. Onu bulduğum anda beni gördüğünde tanıyacak mıydı? Ona yıllardır mektuplarımda yazdığım ve düşüncelerimde kurduğum cümleleri onunla karşılaştığımda, boğazıma kelimeler düğümlenmeden söyleyebilecek miydim acaba? Korkum vardı.

Onu gördüğüm an dilim tutulmuş, olduğum yerde kenetlenmiştim. Korktuğum başıma geldi. Kalbim hızla çarpıyordu. Düşüp bayılmaktan korkuyordum. Bir anda kararlı bir tavırla toparlanıp ona doğru yürümeye başladım. Bedenim bir anda terk etmişti beni. Vücudum istem dışı hareketler yapıyordu. Yıllardır sevdiğim bu adam tam karşımda duruyordu. Ona yeniden bağlandım. Bu ona kaçıncı bağlanışımdı.

Terden yapış yapış olmuş elbisem buruşmuştu. Bir anda beni böyle görmemeli diye düşündüm. Üzerinde krem rengi keten pantolon ile beyaz bir tişört vardı. Onu son gördüğümden bu yana biraz zayıflamıştı. Endişeleniyordum yıllardır beynimde kurduğum cümleleri, onunla karşılaşınca kekeleyip söyleyememekten korkuyordum. Fakat yinede ne olursa olsun yanına gitmeliydim. Bu belki son şansım olabilirdi.

Yanından geçerken dikkatini çekebilmek adına omzuna çarptım. Bana doğru dönerek huzur verici bir şekilde gülümsedi. Bir an olduğum yerde büyülenerek durdum. Yakıcı güneşin altında vücudumdan terler iyice boşalmaya başladı. Artık ne cevapla karşılaşırsam karşılaşayım ona söyleyecektim. Bir anda “Pardon” dedi. Sanki o benim omzuma çarpmış gibi. Bu tavrı, gülümsemesinin ardında resmi olduğunun bir göstergesiydi. Beni tanımamıştı. Kendimi beceriksiz ve uygunsuz hissediyordum. Ellerim titremeye, yüzümde heyecandan dolayı kasılmalar, garip davranışlar oluşmaya başladı. Heyecanlandım ve başımı öne doğru eğerek yanından uzaklaştım. Tanımamıştı beni. Başaramamıştım. Heyecanıma yenilmiştim. Yıllardır hayalini kurduğum ilk sahne, benim cesaretsizliğimle son bulmuştu. Onun üzerinde etkili olamamıştım.

Yanından uzaklaştıktan sonra sessizce bir banka oturup dinlenerek, kendime güvenimin gelmesini sağlamaya çalıştım. Tam karşımdaki caddede bir kafeye oturmuştu. Onu izliyordum. Bir yandan da kendime kızıyordum. Duygularımı ona daha söyleyemeden ve ondan alacağım cevapla yıkılmadan önce ilk darbeyi heyecanımla ben kendi kendime vurmuştum.

Fakat her şeye rağmen kendimi toparlamalıydım. Sinirden gülüyordum. Gülmekten dolayı heyecanım biraz hafiflemiş ve neşem yerime gelmişti. Kıyıya vuran dalgalardan biri bir anda yüzüme çarptı. Beklenmedik bir şekilde beni kendime getirdi.

Marmaris’teki ilk ve son günümdü. O akşam İstanbul’a geri dönecektim. Yolculuğun ağırlığını hala üzerimden atamamıştım. Sıcaktan, uykusuzluktan ve onu görmenin heyecanından olsa gerek gözlerimi oğuşturuyor, esniyordum. Fazla zamanın yoktu. Söyleyecek ve gidecektim. İçimi büyük bir öfke kapladı. Yıllardır gördüğüm kabus gibi rüyaların artık bitmesini, bir son bulmasını istiyordum. Önümde belki yepyeni bir yaşam vardı ama, ben bunu değerlendiremiyordum.

Alacağım cevaptan mı korkuyordum, yoksa yıllardır düşlediğim zihnime yer etmiş bu adamın, bir hareketiyle onun gönlümden çıkacağından mı korkuyordum, bilemiyordum.

O tam karşımda arkadaşlarıyla birlikte sohbet ediyor gülüyordu. Yanındaydım ama ona dokunamıyordum. Aramızda sanki ulaşılamayacak kadar mesafeler vardı. O düşler ülkesinin prensi ben gerçek dünyanın saf aşığıydım, anlamıştım. Onun kendi dünyası vardı. Bu dünyanın içinde olamayacaktım. İçimi imkansız bir duygu ve korku kapladı.

Gün boyunca karşıki bankta oturdum, onu gidene kadar izledim. İçimde yaşadığım bu sevdanın peşinde kaybolmak üzereydim. Yüreğimde cesaretsizliğimin sessiz çığlıklarını duyuyordum. Sevdamla, bilinmezlik girdabında kıyıya vurmak üzereydim.

Ani bir kararla bütün gücümü toplayıp sevdamı da yanıma alarak yola koyuldum. Becerememiştim. Yıllardır içimde inşa ettiğim duyguların bir kelimeyle yıkılıp enkazın altında kalmaktan korkmuştum.

Eve geldiğimde yüzükoyun yatağa uzandım ve bir zaman sonra şokun ilk etkisi geçtiğinde kendimi mantıklı bir şekilde düşünmeye zorladım. O gece yıllardan sonra ilk kez yorgunluktan tükenmiş vücudum, rüyasız bir uyku geçirmişti. Sabah uyandığımda ilk işim aynaya bakarak kendimle yüzleşmek oldu. Yüzüm şişmiş, gözlerim ağlamaktan kızarmıştı. Yıllardan sonra o sabah dışarıya çıktığımda değişen bir şey yoktu içimde. Gecelerce rüyalarımdan ve aklımdan çıkmayan bu yakışıklı yeşil gözlü adam hala gözümün önünden gitmiyordu.

Fırtınadan önceki sessizliği yaşıyorum. Film şeridi gibi dizildi anılarım gözümün önüne. İçimdeki bu sessizlik, bu suskunluk hiç hayra alamet değil, korkuyorum.

Birden ellibeş yıllık hayatımdaki ilk hüsran sahnesiyle karşılaşıyorum. Ve perde açılıyor. Göz göze geliyorum yaşanmışlıkların derin izler bırakan acılarıyla. Tekrar farkına varıyorum. İçimde birikmişliklerin acısı gömüldüğü yerden, anılarımdan gün yüzüne çıkıyor.

İlk yürek yangınım, ilk hayallerimin suya gömülüşü, ilk umutlarımın beni apansız terk edişi ve gençliğimin solan yüzü karşı karşıya duruyor. İlk, baharın gelişini hissedememem, kuşların cıvıldaşmalarını duyamamam, sımsıkı tuttuğum çocukluğumun elimi ilk bırakışı, hüzün rüzgarlarıyla savrulup hüsrana yelken açacağım ilk yolculuğum. İşte! Hayatın ilk ve güçlü sahnesi yeniden başlıyor.

Birden gökyüzünü gri bulutlar kaplıyor. Hava alacakaranlık. Üşüyorum. Kapandığını, solup gittiğini sandığım anılarımla tekrardan yüzleşmek, benim bu hayat savaşında yeni ufuklara merhaba diyemeyişimin habercisiymiş. Yıllarca bitmeyecek hüsran sahnesinde aynı rolü oynamam.

İşte! o gün kendimle ilk kavgam, ilk keşkelerim, kadere ilk isyanım,
Hayallerimin beni ilk terk edişi
Polyannacılık oynamaktan ilk vazgeçişim
Pembe panjurlu evlerin olmayışına ilk inanışım
Külkedisinin Sindirella olmayışı
Alice’nin hiç harikalar diyarında olmayışı
Süperman diye bir kahramanın gerçekte olmayışı
Noel babanın bacadan giremeyeceğine ilk inanışım.
Beni terk etmeyecek sandığım çocukluk saflığımı ilk kaybedişim. Ve böylece hayatın ağlarına ilk takılışım. Ördükçe ördü hayat ağlarını üzerimde

İki gönül bir olunca samanlık seyran olurmuş sözüne ilk inanmayışım
Bir kuru ekmek, soğan yeter bana kelimelerinin sadece sözden ibaret oluşuna ilk inanışım
Yanıp küle dönen yüreklerin yeniden küllerinden doğuşuna ilk inanmayışım
Gerçek hayatın filmlerdeki gibi aynı mutlu sahneyle son bulmayışı
Hayallerimle yolculuğa çıkmak istediğim anda, yeryüzünden gökyüzüne kadar uzanan bir merdivenin ya da sarmaşığın olmayışına ilk inanışım

Şimdi yüreğimde ilk umutlarımı, ilk hayallerimi kaybettiğim zaman diliminle tekrardan buz gibi ıslak bir kayanın üzerinde, deli gibi esen lodos rüzgarları ile karşılaşmak, umutlarımı bir oluktan hızlıca akan yağmur sularının alması gibi bir şey

Çocukluğumun beni ilk terk edişi ile orta yaşım arasında sıkıştım kaldım. İçimdeki bu fırtınalar, bu sorgulamalar kasırgaya dönüşmek üzere.

Yıllarca kırmızı başlıklı kız masalına inandım durdum. Ama ne yazık ki ben hiç kırmızı başlıklı kız olamadım. Benim masalımda kırmızı başlıklı kız masalındaki gibi tek gerçek kurt idi. Tom ve Jerry gibi, hayatım hep bir kovalamaca içinde geçti. Bazen Jerry gibi bir peynir uğruna kendimi umutlarım için kaptırdım kafese.

Bir şeyler hep eksik kaldı. O çocukluğumun saflığı artık yoktu içimde. Bir kıvılcım, ufacık bir mutluluk yeterdi mutlu olmaya. Hayaller, düşler ve umutlar çizgi filmlerle masallarla yol alırdı gerçeğini sonradan göreceğim hayata doğru.

Kendimden korkuyorum. Rest çektim artık hüsran dolu bu hayat sahnesine. Ya bir gün hayat, ansızın bir gece yarısı çocuk saflığımla dolu umutlarımı geri getirecekti ya da tamamıyla benden vazgeçecekti.

Umutsuzlukla, inançsızlıkla ve hayal kırıklığıyla yan yana yürümekten yoruldum. İnandığım her şeyin bir anda Sindirella’nın bal kabağı arabasının saat gece yarısı oniki’yi vurduğu zaman tekrardan bal kabağına dönüşmesi misali, bir deniz kenarında dalgalarla birlikte fırtınadan öncesindeki sessizliği yaşarken korkuyordum.