ANILARIMLA YENÄ° YIL

Kış yüzünü iyice göstermeye başladı. Yeni yıla girmemize az bir zaman var. 2008 bitiyor,2009 geliyor. Bütün umutlarla, sevinçlerle, başarılarla, sağlıklarla, dostluklarla, arkadaşlıklarla ve hepimizin umduğu paralı günlerle birlikte.

Yeni yıl umutların başlangıcıdır. Yeni yıl, bütün yıl boyunca beklenen özel bir gündür. Hava iyice soğumaya başladı. Bazı bölgelerde kar yağıyor. Soğuk havanın o ürpertici etkisi, yeni yılı beklemenin verdiği bir huzurla, sıcaklığa dönüşüveriyor. Hepimiz umutlarımızı, amaçlarımızı bu yıla veya gelecek yıllara bıraktık. Kimimiz mili piyangodan çıkacağına inandığımız paraya, kimimizde Noel Baba’nın varlığına inanarak, yeni yılın ümitsizlikleri bir kenara atıp götürmesini umutla bekliyoruz.

Küçüklüğüme ait anılarım geldikçe aklıma, kışın o soğuk etkisine aldırmadan, bazen lapa lapa yağan kar eşliğinde, mahallemizdeki bayırdan eldivenlerimiz kuruyana kadar, ellerimize çorap geçirir ve kaymak için, herhangi bir yerden bulduğumuz kalın naylon poşetlerle birlikte, bayırdan aşağıya salıverirdik kendimizi. Üstümüz başımız kar olur, bazen kar erir, biz kaydıkça altından çamuru çıkarırdı. Eve gidip üstümüzü hiç üşenmeden değiştirir, tekrar tekrar kaymaya giderdik. Küçükken, yeni yılda kar yağsın diye dört gözle beklerdim. Çünkü; o zaman çocuktum. Şimdi ise; büyüdüm. Odunsuz, kömürsüz, sobasız buz gibi evlerde yaşayan çocukları, büyükleri, hastaları ve hayvanları düşünmekten, eskisi kadar karın yağmasından zevk alamıyorum. Yeni yıl bile olsa. Ama, yinede içimdeki o çocuk, böyle günlerde kendini bana tekrar hatırlatıyor. Ve bir an tükenmiş olan umutlarımın geri gelmesine yardımcı oluyor.

Eskiden boş alanlar çoktu. Şimdiki gibi binalar yoktu. Çoğunlukla bahçeli evler vardı. Herkes bahçesinde kardan adam yapar, sizlerinde bildiği gibi burnuna havuç takar, gözlerini kömürden yapar, eline evin eski süpürgelerinden birini verir, boynuna da üşümesin diye, en güzel şallarımızdan birini takardık. Bazen de şapka bulabilirsek şapka takardık. Sonrada oturur onu seyrederdik. Sanki, bizim bir arkadaşımızdı. O gece onu yalnız bırakıp eve gidip yatmak zor gelirdi. Yalnız kalacak ve üşüyecek diye korkardık. Kardan adamın hep bizimle kalacağını sanırdık. Bilmezdik ki, o gece bir lodos rüzgarının eseceğini. Ve yarın sabah kalktığımızda, doğru kardan adamın yanına giderdik. Baktığımızda kardan adam yok oluvermiş olurdu. Üşümesin diye taktığımız şapka ve şalı, yerde bir avuç sulu kar veya su birikintisi üzerinde bulurduk. Çok şaşırırdım Ve üzülürdüm. Hatta ağlardım bile.

Gelecek zamanlarda kardan adamın biz çocukları yine ziyaret edeceğini, üzülmememiz gerektiğini bize büyüklerimiz, içimizde umutlar yeşerterek anlatırlardı. Çoğunlukla yaptığımız kardan adamın eşyalarını da, bizi tekrar ziyaret edeceği için sakladığımızı da hatırlıyorum. İşte! Benim çocukluğuma ait güzel bir çocukluk anısı.

O zamanlar çocuk, şimdinin büyükleri olan bizlerin hayatında, bu gibi anılar önemli yer tutar. Bugün hala bir yerlerde pek çok çocuk bizim çocukluğumuzdaki gibi, bu ve bu anılarıma benzer şekilde, kışa ait çocukluğunun tadını çıkarmaktadır. Büyüyeceklerinden habersiz.

Evet! yeni yıl geldi. Herkese sağlık, huzur, mutluluk, barış ve sevdiklerinle beraber uzun ömürler dilerim. Yeni Yılın herkese beklediği fırsatları getirmesi dileğiyle.