BİR DAMLA GÖZYAŞI

Bir damla gözyaşı sahibinin göz kenarlarında akmayı beklerken uzaktan seçebildiği kadar dünyayı görüyordu. Ağlıyordu, üzgündü göz pınarlarının sahibi. Bir damla gözyaşı buna üzülüyordu. Bütün kuvvetiyle tutunarak sahibinin gözpınarlarından aşağıya akmak istemiyordu. Gözyaşı burada mutluydu.

Yeni gelmişti daha dünyaya, evinden ayrılmak, diğer arkadaşları gibi akıp gitmek, sonra kurumak, yok olmak istemiyordu. Sahibinin gözpınarlarına var gücüyle sarılıyordu. Kabullenemiyordu yok olmayı ve sahibinin ağlamasını.

Bir damla gözyaşının seçim şansı yoktu. Bütün güç sahibinin yüreğindeydi. Hiç hali yoktu akıp gitmeye, dünyayı görmeye. Olduğu yerden memnundu. Sahibine bir yandan kızıyor, bir yandan da o üzüldükçe kahroluyordu. Sevmişti sahibini. Konuşuyordu, sesleniyordu sahibine ama sahibi onu duymuyordu. Hapsolmuştu gözpınarlarına. Bütün gücüyle tutunuyordu gözyaşı kanallarına. O sırada fark etti. Sahibinin gözleri kıpkırmızı kesilmişti. Ateş gibi parlıyordu sanki. Niçin diyordu, niçin bu kadar üzgünsün. Gözlerini bu kadar ateş topu yapmaya ne hakkın var diyordu. Bu kıpkırmızılık içerisinde başı dönüyordu. Neden bu kadar paniğe kapıldın, neden bu kadar üzgünsün değer miydi diyordu? Sahibine seslenişleri gözyaşı kanallarının içerisinde yankılanıyordu.

Bizim gözyaşı mutluluk sonucu dünyaya gelmemişti. O bir acının ürünüydü ve bu dünyayı sahibinin ona tattırdığı duygularla tanıyor, yüreğinde hissediyordu.

Suç sahibinde değildi . Sahibini üzenlerdeydi. Bunu bilmiyor, farkında olamıyordu. Bir an kendi derdinin peşine düşmüştü. Sahibinin gözünden akıp gitmeden kurtulmak istiyordu.

Arkasından ondan sonra akmayı bekleyen gözyaşları sıraya girmiş kimi tirtir titriyor, kimi hapsolduğum yerden kurtulacağım diye seviniyordu. Kızıyordu bizim gözyaşı. Ben akmak, sonrada yok olmak istemiyorum. Ne olur üstüme doğru gelmeyin, dünya sizin merak ettiğiniz kadar çok güzel değil, eğer güzel olsaydı sahibimizin gözlerindeki bu acı olmazdı, kalplerinizin sesine kulak verin ve olduğunuz yerde yaşayın. Benim gibi akıp akmamak arasında kalmayın diyordu.

Diğer gözyaşları onun gözlerindeki hüznü, kaybolup gitme korkusunu görmüyorlar. Biz farklı dünyalarda yaşayacağız, önümüzden çekil diyorlardı. Diğer gözyaşları bilmiyordu. Oysa onlardan önce bizim gözyaşı dünyayı ve arkadaşlarının yok olduğunu çoktan görmüştü. Ne kadar hayır, gelmeyin diye karşı koysa da onlara, sahibine bir anlık sevgi duygusuyla sarılmak isterken gözpınarlarından bir damla yaş olarak, sahibinin yanağından çizdiği ince bir yolla aşağıya süzülüverdi.

Aşağıya düşerken son bir kez sahibinin gözlerine ve kendi yuvasına bakıyordu ki, sahibinin dudağının kenarında öylece kaldı. Ve sahibi bizim gözyaşını hiç tanımadan, hüznünü bilmeden dudağının kenarından mendiliyle onu siliverdi.

Melodi AKÇAY