Penceremden sokağa doğru bakıyorum. Kaldırımların kenarlarından yağmur sularının sel olmuş, başka hayatlara doğru akıp gittiğini görüyordum. İçine bir şeyleri de alarak. Sanki yağmur, işte! Ben böyleyim. Bitmez sandığın şeyleri alıp götürürüm, yalnızlığını bir anda bitiririm. Yalnız olduğun başka bir gecede rüzgarla birlikte sana arkadaş olmaya geliveririm der gibi.

Penceremi açtım. Yüzüme vuruyordu rüzgarın soğuğu ve yağmur damlaları. Bir an sokağın karanlığına bıraktım kendimi. Düşündüm. Bu simsiyah gecelerde kaç muamma saklı? Başımı gökyüzüne doğru kaldırdım. Hızla yağan yağmurun rüzgarla birlikte dans edişini izliyordum. Bir an, sokak lambasına gözüm takıldı. Sönmekle sönmemek arasında gidip geliyordu. Sanki bana; ben buradayım der gibi bir fener edasıyla yolumu bulmam için göz kırpıyordu. Baka kaldım sokak lambasına, delicesine yağan yağmur damlaları daha bir belirgindi. Parlıyorlardı ışıkta, tıpkı yıldızlar gibi. Hava biraz pusluydu. Sokak lambası, bunu daha bir belirgin ediyordu. Dışarıda sessizlik olabildiğince hakimdi. Herkes bir yerlere çekilmiş, her şey bitmiş gibiydi. Hayat, sanki rüzgar ve yağmura teslim etmişti bu şehri. Bir an dikkatimi çekti. Çok uzaklardan araba seslerini duyabiliyordum. Gecenin sessizliğinde bir tuhaf geliyordu bu sesler yüreğime. Hani tarifi imkansız düşünceler vardır ya işte öyle bir şey kaplıyordu içimi. Bir yerlerde birilerinin hayata doğru yolculuk yapmasını dinlemek huzur veriyordu içime. Beni bu gece yalnız bırakmayan arkadaşlarım gibi, o da ses oluyordu yüreğime.