HİKAYE, MAKALE, ANI VE DÜŞÜNCE MELODİ AKÇAY SİTESİ

Bayram geliyor ve şimdiki çocuklara üzülüyorum. Nerede o eski bayramlar? Nerede o eski komşuluk ilişkileri? Nerede bizlerin çocukluğunda bir elini sevgiyle uzatan, diğer elinde şekerliği ile ikramda bulunan büyükler? Çok az kaldılar değil mi?

Şimdi kapıyı çalıp, “el öpmeye geldik, bayramınız mübarek olsun” diyerek kutlayan çocuk sayısı da çok az. Çocuklar gelse bile kapıyı açan, bayramlaşmak isteyen, çocuklara verilen birkaç kuruş para ve birkaç şekerle gözlerindeki mutluluğu görmek isteyen insan sayısı da neredeyse hiç kalmadı.

Bayramın ilk sabahı yollarda, sokak aralarında eskisi gibi ne insanlar, ne çocuklar var. Tek tük insan, sadece adet yerini bulsun diye bayramlaşmaya gidiyor.

Oysa eskiden öylemiydi. Sokaklar cıvıl cıvıl çocuk sesleri ile geçilmez, konu komşu bile birbirine bayramlaşmaya giderdi. Şimdi ise bunların çoğu tarih oldu.

Yine bir bayram geliyor hayatımıza.
Her bayram biz büyüklere çocukluğunu, küçüklere de çikolata, şeker ve parayı hatırlatır bayram sabahında. Unutmadan söyleyim, bir de “Barış Manço”yu ve “bugün bayram erken kalkın çocuklar, giyelim en güzel giysileri. Elimizde taze kır çiçekleri; üzmeyelim bugün annemizi”. Nur İçinde Yat Barış Abi! Kim unutulabilir ki seni ve bu şarkını; dolayısıyla bayramı.

Bayram sabahı en güzel kıyafetler giyinir, gran tuvalet fiyakalı bir şekilde annelerimiz tarafından süslenen o zamanın biz çocukları, aile eşrafıyla akraba ile bayramlaştıktan sonra mahallede ve hatta mahalle dışında tanımadık insanlara gider ellerini öperdik; birkaç şeker ve birkaç lira uğruna.

Çocuklar hep bayram gelsin diye bekler. Bende beklerdim. Çocukluk aklı işte. Şimdi büyüdük ve o çocukların yüreklerinde neler hissettiklerini çok iyi anlayabiliyorum.

Ailelerimiz bayramlaşmayı, bayram gelenek ve göreneklerini öğrenelim diye bizleri bayram ziyaretlerine götürür, onlardan ayrıldığımız zaman sırf para ve güzel şekerler uğruna el öpmeye giderdik. Oralardan topladığımız paralarla gönlümüzce eğlenirdik lunaparkta.

Beğenmediğimiz şekerler olursa yemez; her çocuğun elinde kocaman içi beğenilmeyen şekerlerle dolu bir plastik torba ile kapı kapı dolaşır, o şekerleri eve getirirdik. Bir öbek bayram şekeri olurdu evlerimiz. Bayram bitince de eve alınan şekerlerde biterdi. Sonra, o beğenmediğimiz şekerlere gelirdi sıra ve oturur biz güzel afiyetle yerdik.

Bazı büyükler her sene aynı şekeri alırlar, bu sene belki şekerlerini değiştirmişlerdir diye onlara yine giderdik el öpmeye. Ama nafile yine aynı manzarayla karşılaşırdık. Bazılarının oturmuş gelenekleri vardı. İnatla değiştirmezlerdi. Bazı büyüklerde durumları iyi olduğu halde para vermezler; durumu müsait olmayan büyüklerimiz gönüllerinden geçen ve bizleri sevindirmeye yetecek olan paraları verirlerdi.

Sırf bu yüzdendir tanıdığım veya tanımadığım çocuklara en iyi şekerleri, çikolataları alırım. Bayram sabahı evimin kapısını çaldıkları an onların telaşlı, utangaç, ama bir o kadar da bakışlarından cinlik akan ve acaba bu bayan bize nasıl şekerler, ne kadar para verecek diye içlerinden geçenleri düşünür ve yüzlerindeki mutluluğu görmek isterim. Onlarla birlikte küçüklüğüme o yıllara geri dönerim.

Hiç unutmuyorum. Bir Ayşe Hanım Teyze vardı komşumuz. Bugün Nur İçinde Yatsın. Ne zaman ailemle bayramlaşmaya ona gitsek, tertemiz ütülü bir beyaz mendilin içinde bir miktar para muhakkak bana verilirdi. Şimdi bayram sabahları eski büyükleri hatırlamam için yeterlidir bana

Oysa şimdi günümüzde bu güzel bayramları yaşamış olan biz büyüklerin çoğunun bayram ziyaretleri için sebebi olmakta. Bunu bir güzellik ve mutluluk olarak görmüyor, bir an önce yapılması gereken, zoraki bir görevmiş ve sıradan çıksın diye bakıyoruz; elimizde bir kutu süslenmiş çikolata ve şekerle birlikte, beş dakika bile olmayan ziyaretlerle.

Bu durum ne kadar acı. Sanırım ki gerçekten yürekten bayramlaşmak isteyen insan sayısı azaldı. Bu gidişle daha da azalacak gibi duruyor.

Herkesin şimdiden Ramazan ve Kurban Bayramını kutlar. İleride bayramlarla ilgili hatırlayabileceğiniz güzel anılarınız olması dileğiyle! İyi Bayramlar Dilerim…

Yazan : Melodi AKÇAY

Bir süre dinlendi küçük uçurtma. Yenilmedi bu kez gri bulutlara. Sonra, tekrar var gücüyle uçuştu mavi havada. Bir oyana bir bu yana dalgalandıkça dalgalandı.

Sonra, hafifçe başını eğdi. İçine sığmayan duygularıyla, hafifçe esen meltem rüzgarı arkadaşıyla raksını yaptı. Mavi gökyüzünde, tek başına oradan oraya savrulup durdu küçük uçurtma. Sanki bir an duraklar gibi oldu ve yeryüzüne baktı. Gülümsüyordu. Dudaklarının kenarında gülümsemeye benzer hafif bir kıvrım vardı.

Evet! Evet! Onu uçuran saçları rüzgarda sarı başaklar gibi savrulan küçük kızın mutluluğuna bakıyordu. Küçük kızın mutluluğunu gördükçe, meltem rüzgarı arkadaşına “beni havada daha da savur bütün gücünle. Lütfen! Küçük arkadaşım mutlu oluyor; ona değişik, uzun zamandır tatmadığı duyguları tattırmalıyım diyordu” sevinçle.

Sonra bir sessizlik, durgunluk oldu havada rüzgar esmiyordu. Öylece kalakaldı havada küçük uçurtma. Sonra, meltem rüzgarı aniden yine çıktı ortaya, bütün gücüyle uçurdu onu havada. Yelken açtı küçük kızın mutluluklarına.

Savur beni dedi rüzgar, savrulabildiğim kadar gideyim yeni umutlara. Getirebildiğim kadar getireyim küçük çocuklara. Sınırlarım olmasın, küçük arkadaşım gibi kahkahalar atayım. Sonra bir şarkı mırıldan raks edeyim. Sonrası yok düşlerimde; zaten hiç olmadı ki! Sadece yaşayım ve yaşatayım düşlerimde.

Sen estikçe rüzgar! ben hayallerime yeni hayaller ekliyorum. Hayallerinde gerçekleşebileceğini seni tanıyınca anladım.

Bak! Görüyor musun? Küçük arkadaşım ne kadar da mutlu. Oysaki biraz önce çok ağlıyordu. Susturmak neredeyse imkansızdı onu. Şimdi benimle birlikte hayallere, umutlara doğru gitmekte. Mavi dalgaların arasında umuda doğru ip çekmekte.

Güneş yansıtmış gölgemi yere bak! Görüyor musun? Diğer küçük çocuklar gölgemin peşinde. Koşturuyorlar sonsuz umut ve neşe içinde. Mutluluk tohumları serptin güneşli bir günde gökyüzünden küçük arkadaşım ve diğer çocukların yüreklerine.

Yazan : Melodi AKÇAY