Ağustos ayının Pazar günüydü. İstanbul sıcaktan kavruluyor, insanlar deniz kenarlarına akın ediyorlardı. Arkadaşı Levent’in arabasıyla yolculuk boyunca giderken hiç konuşmuyordu. Hep sustu. Derin derin nefes alıp veriyor, korkusunu yenmeye çalışıyordu. Endişeyle geçen kısa bir yolculuktan sonra nihayet Süreyya Plajına vardılar. Bütün İstanbul halkı neredeyse Süreyya Plajındaydı. Plaj iğne atsan yere düşmez misali, bir tek ayak basacak yer bulunmayan konumdaydı. Çevre halkı ve çalışan İstanbul halkı bugün burada buluşmuşlardı.

Güzel genç kızlar ve yakışıklı genç erkekler plajda son model mayolarıyla bir görsel şöleni andırıyordu. Hasır örgülü şapkalar kızların başında dikkati çekiyordu. Deniz kenarında yürüyen genç kızlar ve erkekler birbirlerine fiyaka satıyorlardı.

İş arkadaşları bu eşsiz manzarayı ve bir günlük tatil keyfini kaçırmamak için koşarcasına kumların üzerine uzandılar. Cıvıl cıvıl çocuk sesleri geliyordu etraftan. Nihal bir an geriye dönmek istedi. Arkadaşı Hilmi ve Zerrin yolculuk boyunca yüzündeki telaşı görmüşler ve suskunluğunu anlamış olacaklar ki, Nihal’i kolundan tutarak kumların üzerine oturttular. Arkadaşları, Nihal’in düşündüğünün tam tersine onun bir şeylerden çekindiğini, korktuğunu anlamışlardı.

Birkaç dakika sonra bütün gençler için artık denizin keyfini çıkarma zamanıydı. Rengarenk mayolarıyla denize doğru koştular. Nihal, hala üzerindeki kıyafetleri çıkaramamıştı. Denize bakamıyordu. Bu yüzden arkasını denize doğru döndü. Birkaç arkadaşı
- Haydi gel Nihal! denize girelim deyince onu bir telaş bir heyecan sardı. Derin derin nefes alıp veriyor, güneşten dolayı kıstığı gözlerini açmaya çalışıyor, küçük bir cesaret ederek denize doğru bakmaya çalışıyordu. Baktıkça deniz sanki onu çağırıyormuş gibi geliyordu. Soluk alması sıklaşmıştı. Kalbi küt küt atıyordu. Neredeyse fenalaşmak üzereydi. Son bir hamle yapıp, bütün gücünü toplayarak ayağa kalktı. Üzerindeki kıyafetleri çıkarırken bembeyaz teni kırmızı mayosundan sırıtıyordu. Bu cesareti çılgınca bir karar bir dönüm noktasıydı onun için.

Bu sahne karşısında kız ve erkek arkadaşları, hatta neredeyse bütün plaj halkı bu altın gibi sapsarı saçları, mavi gözleri ve bembeyaz teni olan kıza bakışlarını bir anda çevirdiler. Hiç denize girmemiş olduğu beyaz teninden belli oluyordu. Plajdaki insanların bakışları onun üzerindeydi. Bir tek o bembeyaz tenliydi. Güneşten kapkara olmuş insanların arasından kırmızı mayosu ve beyaz teniyle sırıtıyordu. Arkadaşları ve plaj halkı güzelliği karşısında ona hem imrenerek bakıyorlardı, hem de beyaz teninden dolayı yüzlerindeki alaycı ifadeleri onun gözünden kaçmıyordu. Bu ağır ve yoğun bakışlar altında denize girip girmemek arasında bir an tereddüt etti. Bu olay onun için bir kaçış kapısı olmak üzereydi.

O sırada kız arkadaşlarından Nefise, Nihal’e neredeyse onu dövecekmiş gibi bir bakış attı ve ağzından
- Bu plajda bir tane güzele yer var. O da sen değilsin benim deyiverdi. Nefise, Nihal’i kıskanmıştı. Alışmıştı hep arkadaşları tarafından güzelsin denilmeye. Pof poflanmak hoşuna gidiyordu. Nefise bugün Nihal’in gölgesinde kalmıştı ve bunu kabul edemiyordu. Nihal bir anda arkadaşının bu tavrından dolayı denize girmemekten vazgeçti. Bugün tartışacak hiç hali yoktu. Çünkü eğlenmeye ve deniz korkusunu yenmeye gelmişti.

Arkadaşlarından Halil, Nihal’i kolundan tuttuğu gibi denize doğru sürükledi. Nihal korkuyordu. Halil ise onun bu korkusunu fark ettiği için
- Gel! belime sarılırsan sana yüzmeyi öğretirim diyordu.
Nihal canhıraş halde gitmemek için çok çaba sarf etti. Ama, ayaklarının suya ilk değişiyle deniz suyunun buz gibi oluşu onu bu sıcakta biraz olsun rahatlatmıştı. Halil Nihal’i aldatmıştı. Bağırışlarıyla denizin ortasına kadar yüzme öğretirim bahanesiyle onu götürdü. Nihal gözlerini bir türlü açamıyordu, vücudunun yarısına kadar gelen sudan öyle irkiliyordu ki, çığlıkları bütün plajda yankılanıyordu.

Halil – Lütfen Nihal sakinleş. Belime sarıl ben sana yüzmeyi öğreteceğim diyordu. Nihal’i sakinleştirmek vahşi bir atı sakinleştirmekten daha zordu. Çırpınış ve haykırışlar içerisinde Nihal en sonunda sakinleşmeyi başardı. Gözlerini açtığında arkadaşı Halil bir kayanın üzerinde oturuyordu. Halil’in yanında olmadığını görünce bir çığlık daha attı. Suyun kaldırma gücünden ve dalgadan faydalanarak kendini telaş içerisinde kumsalda buldu. Halil, kayanın üzerinde kılı kıpırdamadan oturuyor ve gülüyordu. Bütün arkadaşları için bu durum bir alay, eğlence konusu olmuştu. Nihal’in düşündüğü başına gelmişti. O kızgınlıkla arkadaşlarının yanından ayrılmak üzere eşyalarını toplarken Halil yanında bitiverdi.

-Lütfen kızma Nihal. Gitme, kal! Dedi
Nihal kızgın, kırgın bir tavırla gününü mahveden bu genç adamı affedip affetmemek arasında kalmıştı. Arkadaşları ona gitmemesi için yalvarıyor, binlerce kere özür diliyorlardı. Nefise yine son bir hamle yapıp
- Bırakın gitsin, canı ne istiyorsa onu yapsın deyiverdi.
Halil ve diğer arkadaşları Nefise için ona
- Boşver sen ona bakma. Her zamanki kıskançlığı yine tutu. Kendisini dev aynasında görüyor deyiverdiler.
Nihal, Nefise’ye bir cevap vermiyordu. Nefise’nin bu sözü üzerine o sinirle gitmekten vazgeçti. Ve kalıyorum dedi.

Deniz gençleri yormuştu ve hepsinin karnı acıkmıştı. Plaja dışarıdan yiyecek getirmek yasak olduğu için, plaja girerken plaj görevlisine bıraktıkları yiyecekleri alıp çimenlerin ve bir ağacın gölgesi altında sohbetleriyle birlikte yemeklerini yerken yanlarında getirdikleri ufak bir radyoda çalan

Gölgesinde mevsimler boyu oturduğumuz
Hep el ele vererek hayaller kurduğumuz
Kimi üzgün, kimi gün neşeyle dolduğumuz
O ağacın altını şimdi anıyor musun? O güzel günler için. Bilmem, bilmem yanıyor musun?
Şarkısı ile Halil, eğer bir gün ayrılırsak birbirimizi bu şarkıyla hatırlayalım deyiverdi. Ve bu şarkı Nihal’in hayatında anılarla dolu unutulmayan şarkılar arasına katılacaktı.

Nihal’in deniz korkusu o gün orada bitmedi. Arkadaşlarının bu tutarsız davranışları daha da perçinlemişti bu korkusunu. Yıllar sonra bir gün, bir başka şehirde çocuklarının hatırına bir kere daha denize girmeyi denedi. Çocuklarının yardımıyla denize girerken bu girişin bir daha son olacağını bilmiyordu. Nihal denize bu son girişinden birkaç sene sonra, artık engelli biri olarak hayatına devam edecekti. Ve, ne zaman o ağacın altını şimdi bilmem anıyor musun? şarkısını duysa aklına Süreyya plajında geçirdiği o gün ve arkadaşları gelecekti. Ve bu şarkı o günün tek yadigarı olacaktı.