You are here: Melodi Akçay » Posts Tagged ‘ev’
GECİKMİŞ ZAMANLAR EVİ
Her şey değişmiş gibiydi. Ormanın kenarındaki sık ağaçlarla kaplı evime nihayet geri dönmüştüm. Çocukluk ve gençlik duygularımızın bizi delicesine çılgına çeviren zamanlarında, derin ve sessiz bir sükunet içerisinde teker teker terk etmiştik kardeşler olarak evimizi. Gitgide uzaklaşan duygularımız korkulu bir rüyaya dönüşmek üzereyken, dörtnala uzaklaşmıştık gecikmiş zamanlar evinden. Kızgınlıklar, dargınlıklar boy göstermeye başlamıştı. Evimizi terk [...]
ALACAKARANLIK KUŞLARI
Alacakaranlık bütün sokağa yayılmıştı. Yalnız sokağın değil, tüm insanların sesi susmuştu. İşin garibi; içim huzur doluydu. Aydınlıkla karanlık arasında gecenin geldiğini müjdeleyen alacakaranlık kuşları, bu gecede hazırlanıyorlardı gündüzü terk etmeye. Karanlık siyah bir gölge, alacakaranlık kuşları siyahlığın umuduydu. Haydi! bu gecede yeşertin içimdeki umutları alacakaranlık kuşları! Susmayın! Çığlık çığlığa ötüşün! Cıvıldaşın! Göremiyorum sizi ama; biliyorum [...]
OLANLAR BİZLERE OLDU
Şimdi dut mevsimi. Tek tük, koca koca yükselen binaların arasında sıkışıp kalmış evlerin, bahçelerinde kalan birkaç dut ağacından dut yeme zamanı. Ama nerede? Tabiî ki hayallerde. Tarih oldu dut ağaçları da tarih! Tıpkı diğer meyve ağaçları gibi nesilleri tükenmek üzere. Dalından taptaze koparılmış bir dutu kim doya doya, karnı patlayacakmış gibi, akşam ishal olana kadar [...]
TUHAF GARİP OLAYLAR
Uzun yıllar öncesinde büyük şehirlerden birinde dar, taşlı sokaklardan, çok eski bahçeli ahşap evlerden oluşan bir mahallenin sokağındaki bir evde bir aile yaşamaktaymış. Anne, baba ve çocuklardan oluşan bu ailenin yanlarında babaanne ve hala’da onlarla birlikte yaşıyormuş. Bu hikaye esasında anne, babaanne ve o zamanlar yeni yeni konuşmaya başlayan evin küçük kızı arasında geçmektedir. [...]
HAYAT DEDiĞİN NEDİR Ki?
Hayat dediğin nedir ki? Göz açıp kapayıncaya kadar geçen zaman dilimi. Gözlerini kapadığın anda biter. Fark edemezsin bile. Hayat, sadece dışarıdaki yaşamdan oluşmuyor. Zaman zaman kendimle baş başa kaldığımda, onca yorgunluğumun içerisinde, bunu daha iyi anlıyorum. Dış dünyadan benliğimi soyutlamak, bazen; hayatı ve kendimi anlamak adına yetiyor bana. O an anlıyorum hayat benim içimde. Dışarıdaki [...]